قُرُقْلَرایلی علاوه بر گنجینههای طبیعی، بناهای یادبود فرهنگی ارزشمندی دارد و ردپای تمدنهای مختلف در آن به چشم میخورد. از این آثار دستساز بهدقت نگهداری میشود و از طریق کارهای مرمتی به نسلهای آینده ارائه میشوند. قُرُقْلَرایلی که با جنگلهای سرسبزش منبع اکسیژن است، همچنین مقصدی شناختهشده برای ورزش کردن در طبیعت است.
قُرُقْلَرایلی، جایی که اولین زندگی شهری شناختهشده در تراکیه در آن به وجود آمده، شهری است که با یافتههای باستانشناسیاش توجهات را به خود جلب میکند. موزه قُرُقْلَرایلی، جایی که یافتههای بهدستآمده از کاوشهای منطقه، بهویژه شهر باستانی کانلیگِچیت و گورپشته آشاقیپینار در آن به معرض نمایش گذاشته شدهاند، با آثار باستانی غنی موجود در آن، نوری بر تاریخ این منطقه میتاباند. همچنین، نمونههای معماری مدنی قرن نوزدهم عثمانی قُرُقْلَرایلی ارزش دیدن دارند.
مجموعه سوکلو محمد پاشا
گستره این مجموعه در منطقه وسیعی در ورودی منطقه لولهبورگاز است. این مجموعه بین سالهای 1569 تا 1570 برای عبادت، تجارت و آموزش ساخته شد و با دارا بودن مسجد، مغازههای طاقدار، کاروانسرا، حمام و مدرسه تمام ویژگیهای یک مجموعه را دارد. این مجموعه بهدست معمار بزرگ، معمار سنان و تیمش ساخته شده است و مساحت تقریبی 40,000 متر مربع دارد که گستره آن تا خارج از دیوارهای بیزانسی، که بیشتر آنها ویران شدهاند، است. در ضلع غربی مجموعه، کاخی بهدست سوکلو محمد پاشا برای سلطان آن دوره ساخته شده است.
قلعه ویزه
شمال و غرب شهر در محله کاله در ناحیه ویزه با این قلعه محصور شده است. برآورد میشود که این قلعه در ابتدا در سالهای 72 تا 76 قبل از میلاد ساخته شده است. این قلعه بعداً در دوره بیزانس (527-565) توسط ژوستینین احیا شد. در دیوارهای ضلع شمالی شهر از سنگهای تراشخورده مرتب با رنگ متمایل به آبی استفاده شده است که منجر به این فرضیه میشود که این بنا در اواخر دوره بیزانس بازسازی شده است.
صومعه سنت نیکلاس
این صومعه در منطقه کیییکوی از بهترین نمونههای صومعههای صخرهای دوره بیزانس (قرن 6 تا 9) است. کلیسا در طبقه همکف، چشمه مقدس در طبقه پایین، و قسمتهای مخصوص راهبان در طبقه بالا است. اتاقکهای همسطحی وجود دارند که در داخل صخرهها کندهکاری شدهاند. در ضلع شمالی، نردبانی منتهی به چشمه مقدس در طبقه پایین وجود دارد. ورودی دیگری در قسمت شرقی کلیسا وجود دارد.
مسجد بابااسکی و پل بابااسکی
این بنا که معمار آن معمار سنان بود، توسط سدید علی پاشا در سال 1555 ساخته شد. هنوز هم از آن بهعنوان مسجد استفاده میشود. مناره تکمأذنه آن در جریان جنگ بالکان (1912) ویران شد و بعداً بازسازی شد. این مسجد نمونه کوچکی از مسجد سلیمیه در ادرنه است
پل بابااسکی یکی دیگر از مکانهای دیدنی در منطقه بابااسکی است. این پل در سال 1633 در زمان سلطنت سلطان مراد چهارم عثمانی ساخته شد.
غار دوپنیسا
غار دوپنیسا در منطقهای با زیباییهای طبیعی غنی واقع شده است، جایی که کوههای ایسترانکا با درههای عمیق به هم میپیوندند، این غار یک مجموعه زیرزمینی بزرگ دوطبقه به طول کل 2,720 متر است که از سه غار تشکیل شده است: غار کورو، غار کیز و غار سولو. ویژگیهای هیدرولوژیکی، دورههای پیدایش، تراکم گونههای جانوری، هواشناسی و نحوه تشکیل چکهسنگهای داخل هر غار با دیگری تفاوتهای بسیار زیادی دارد. بسیار جالب است که سه غار متفاوت روی هم قرار دارند. غار کورو در قسمت بالا از نظر تراکم چکهسنگ بسیار غنی است. دالانهای حاوی استالاکتیتها، استالاگمیتها و ستونها در غار کورو بسیار باشکوه هستند. غار سولو که پایینترین قسمت غار است، 345 متر بالاتر از سطح دریا قرار دارد و با نهرها و دریاچههای زیرزمینی، دیوارهها و چکهسنگهای پردهای که بر فراز دریاچهها قرار دارند، غنای بصری کاملاً متفاوتی دارد. بهعلاوه، حدود 60,000 خفاش از 16 گونه در بخشی که غار کیز نام دارد زندگی میکنند.
اینهآدا و جنگل سیلابی اینهآدا
تنوع زیستی منطقه اینهآدا غنی است، زیرا تعادل طبیعی آن حفظ شده است. تقریباً 670 نوع گیاه در این منطقه یافت شده است. در مجموع 194 نوع پرنده مانند باکلان کوتوله، عقاب دمسفید، دلیجه کوچک، دارکوب سبز کوچک علاوه بر پستاندارانی مانند آهو، شوکا، گراز، گرگ، روباه، شغال، گربه وحشی، سمور، گورکن، خفاش و گونههای سمور آبی در آن وجود دارد. این منطقه همچنین زیستگاه بسیاری از گونههای خزندگان و ماهیان است.
جنگل سیلابی اینهآدا یکی از اکوسیستمهای کمیاب است که شامل جنگلهای سیلابی فصلی، مردابها، دریاچههای آب شیرین و تپههای شنی ساحلی است. کوههای ایسترانکا در جنوب و غرب قرار دارند. جنگلهای سیلابی با رنگهای متنوع بهویژه در فصل پاییز و زیباییهای مختلفی که در تمام فصول دارند، عکاسان را به یک ضیافت بصری دعوت میکنند. جنگلهای سیلابی این منطقه نوع بسیار خاصی از جنگلها هستند. بهعلاوه، پنج دریاچه با پوشش گیاهی آبزی غنی در این منطقه وجود دارد. اینها عبارتاند از: دریاچه اِریکلی که یک دریاچه مردابی (کولاب) است که در فصل تابستان ارتباطش با دریا قطع میشود، دریاچه مرت و دریاچه ساکا بهوسعت 5 هکتار که در جنوب منطقه واقع شدهاند، دریاچه حمام و دریاچه پدینا که در قسمتهای داخلی قرار دارند.
مروارید مرمره: شهری زیبا با مکانهای دیدنی زیبای فراوان
تکیرداغ که تنها 150 کیلومتر از استانبول فاصله دارد، بهشتی برای گذراندن تعطیلات است که همزمان میراث فرهنگی، فعالیتهای ورزشی، نسیمهایی با بوی آب دریا و غذاهای منحصربهفرد را برای شما فراهم میکند.
میتوانید ورزش کنید، زیباییهای طبیعی تکیرداغ را در دریا یا بالای ابرها به آغوش بکشید، یا میتوانید شرابها و خوراکیهای لذیذ محلی منطقه را کشف کنید. در هر صورت، تکیرداغ نویدبخش لحظاتی فراموشنشدنی برای شما خواهد بود.
تکیرداغ که در مسیر ادرنه-استانبول قرار دارد، در دوره عثمانی به تفریحگاه تابستانی مهمی تبدیل شد. جاذبههای معماری زیادی در مرکز شهر تکیرداغ وجود دارد که حتماً باید ببینید، بهویژه خانههای تاریخی عثمانی و مجموعه رستمپاشا (رستمپاشا کولیهسی) که امضای معمار سنان در معماری آن به چشم میخورد.
موزههای تکیرداغ نیز بهلحاظ نمایش غنای تاریخی و فرهنگی شهر به بازدیدکنندگان اهمیت دارند.
موزه راکوتسی
خانه 3 طبقه سنتی عثمانی که از سال 1720 تا 1735 میزبان قهرمان آزادی خلق مجارستان، فرنتس راکوتسی دوم بود و توسط دولت مجارستان بازسازی شد تا به موزه تبدیل شود. مجموعه موزه شامل مجسمه راکوتسی، اسنادی درباره زندگی او و همچنین موارد استفادهشده در آن دوره است. در طبقه دوم، نقاشیهای رنگ روغن از کسانی که با راکوتسی در جنگ استقلال مجارستان شرکت کردهاند وجود دارد.
موزه باستانشناسی و قومنگاری تکیرداغ
ساختمان موزه در ابتدا بهعنوان عمارت فرماندار در اوایل دوره جمهوری ساخته شد. این موزه چهار بخش دارد و شامل سالن آثار سنگی، سالن آثار دستساز باستانی، سالن آثار دستساز مربوط به قومنگاری و اتاق قدیمی تکیرداغ است. در این موزه میراث فرهنگی که قدمت آن به 4500 سال قبل از میلاد باز میگردد در معرض نمایش قرار گرفته است. مجموعه موزه شامل قطعات معماری دورههای هِلِنیستی، رومی و بیزانسی، تابوتدانها، سنگهای یادبود، محرابها و فرسنگشمارها است. کتیبههای مربوط به دوره عثمانی، آبنماها و آینههای آبنما و سنگ قبرها در باغ بزرگ موزه به نمایش گذاشته شدهاند.
مسجد رستمپاشا و مجموعه آن
این مجموعه اجتماعی اسلامی شامل مسجد، مدرسه، بزازستان (بازار سرپوشیده)، کاروانسرا، حمام ترکی، عمارت (به محلهای اطعام فقرا در مساجد دوره عثمانی عمارت گفته میشد) و کتابخانه بود. امروزه مسجد، حمام، بزازستان، مدرسه و کتابخانه مجموعه همچنان پابرجاست. این مجموعه در سال 1554 در زمان صدراعظم داماد رستم پاشا ساخته شد و امضای معمار سنان در معماری آن به چشم میخورد. مسجد از سنگ آهک تراشخورده ساخته شده و مناره تکمأذنه آن در سمت راست قرار دارد. درِ ورودی از درخت گردو با منبتکاری روی عاج ساخته شده است. لنگههای در و قاب پنجره مزین به نقشمایههای هندسی است. فواره مرمری گرد و پنجستونی در باغ در زمان سلطنت عبدالمجید اضافه شد.
خانه نامیک کمال
این موزه در سال 1840 بهیادبود نامیک کمال نویسنده، روزنامهنگار و شاعر ترک در حوالی محل تولد او در تکیرداغ تأسیس شد. این ساختمان نمونهای کاملاً تقلیدشده از یک خانه قدیمی تکیرداغ است. در خانه نامیک کمال، آثار نامیک کمال و همچنین آثار نوشتهشده درباره او به معرض نمایش گذاشته شدهاند.
مزارع آفتابگردان
تکیرداغ که در تمام فصلهای سال بازدیدکنندگان را با زیباییهای طبیعی خود مسحور میکند، در ماه جولای با شگفتی کاملاً متفاوتی پذیرای بازدیدکنندگان است. مزارع آفتابگردان تا آنجا که چشم کار میکند امتداد دارند و شهر را به رنگ زرد درمیآورند وعطری که از گلهای آفتابگردان به مشام میرسد همراه با باد صورت شما را لمس میکند. هر ساله، عکاسان و علاقهمندان به طبیعت به تکیرداغ میآیند تا از تماشای این مناظر سورئال لذت ببرند و زیبایی بینظیر آن را در تصاویر خود جاودانه کنند.
ادرنه در گذشته با نام آدریانوپل یا «شهر هادریان» شناخته میشد که برگرفته از نام هادریان امپراتور روم بود. این شهر بعداً در سالهای 1369 تا 1453 پایتخت امپراتوری عثمانی شد.
ادرنه، بهعنوان دروازه آناتولی به بالکان و اروپا دارای انواع مختلف جاذبههای تاریخی و فرهنگی غنی است. این شهر که پایتخت امپراتوری عثمانی بود، مزین به بناهای یادبود تاریخی مانند کاروانسراها، مساجد، پلها و بازارها است. ردپای گذشته برجسته و شگفتانگیز این شهر در این آثار به چشم میخورد.
برشمردن تمام جاذبههای دیدنی شهری مانند ادرنه دشوار است، بنابراین فقط اشاراتی جزئی به مکانهای دیدنی آن میکنیم و بقیهاش را به خودتان واگذار میکنیم.
مسجد سلیمیه و مجموعه اجتماعی آن
مسجد سلیمیه و مجموعه آن (سلیمیه جامی و کولیهسی) که بین سالهای 1569 تا 1575 بهدست معمار سنان ساخته شد، در سال 2011 در فهرست میراث جهانی یونسکو به ثبت رسیده است. مسجد سلیمیه شاهکاری از هنر ترکیه و شاهکاری در تاریخ معماری جهان است و با گنبد باشکوه و چهار مناره باریک و بلند از تمام قسمتهای شهر دیده میشود. این مسجد علاوهبر ویژگیهای معماری منحصربهفرد، با جزئیات زیبا و نفیس در مرمر و سنگکاریهای حکاکیشده، کاشیهای لعابی، کندهکاری روی چوب و منبتکاریهای صدف مادر مروارید تحسینبرانگیز است.
موزه باستانشناسی و قومنگاری ادرنه
اولین موزه در ادرنه با نام موزه باستانشناسی (آرکئولوژی و اتنوگرافی موزهسی) در سال 1925 بهدستور آتاتورک افتتاح شد. این بنا بخشی از مسجد سلیمیه واقع در صحن مسجد سلیمیه بود و اثر معمار سنان است. و موزه مدرن متشکل از بخشهای باستانشناسی و قومنگاری در سال 1971 افتتاح شد. بخش باستانشناسی متشکل از غرفههای فسیل، سکه، آثار سنگی، آثار فلزی، آثار استخوانی و آثار دستساز سفالی است. یادبودهای سنگی سوارهنظام، که سوارهنظام تراکیه را به تصویر میکشند در ویترینی متعلق به اشیاء مذهبی تراکیان در معرض نمایش قرار گرفتهاند، هدایای داخل قبر که در کاوشهای حفاری حاجیلار دولمن، آرپالیک دولمن و گورپشته تاشلیجا بایر به دست آمدهاند در ویترینهایی به همین نام در معرض نمایش قرار گرفتهاند. یکی از جالبترین قسمتهای موزه، ویترینی شامل سردیسهای سفالی از زنان است و بهلحاظ نشان دادن مدل موی زنان از دوره باستانی تا به امروز جالب است. و در بخش قوم نگاری؛ اشیاء نقرهای، گلیمهای شارکوی متعلق به قرن نوزدهم، انواع لباسهای گلدوزیشده و جواهرات، که نمونههایی از صنایع دستی سنتی «ادرنهکاری» هستند به چشم میخورند.
بازار آراستا
در نوشتههای اِولیا چِلِبی، بازار کاوافلار نیز نامیده شده است. اینجا مناسب کسانی است که میخواهند در حالوهوایی خرید کنند که زمان در آن متوقف شده است.
کاروانسرای رستمپاشا
این کاروانسرا در سال 1561 بهدست معمار سنان ساخته شده و یکی از باشکوهترین کاروانسراها با معماری کلاسیک عثمانی است. در نمای خارجی ساختمان 21 مغازه وجود دارد که از اتاقهای دوطبقه تشکیل شدهاند که در اطراف یک حیاط باز مستطیلشکل قرار گرفتهاند. در طبقه دوم بخش بیوک خان، جایی که حیاط بزرگ واقع شده است، یک حمام ترکی معمولی ساخته شده که دارای گرمایش از کف و مزین به کاشیهای متناسب با آن دوره است.
پلهای ادرنه
تعجبی ندارد که هنگام صحبت درباره ادرنه، پلهای آن به ذهن خطور میکنند. پلهای این شهر که با رودخانههای آردا، تونجا، مِریچ و اِرگِنه احاطه شدهاند، گواهی بر میراث تاریخی بزرگ نیز هستند. هنگام سفر به ادرنه، باید پلهای قاضیمحل (حمیدیه)، اوزونکوپرو، ساراچانه، بایزید دوم، فاتح (بونس)، یلدیریم، سارای، یالنیزگُز (تکگُز)، تونجا و مریچ (مجیدیه) را ببینید.
موزه هنرهای ترکی و اسلامی
در اتاقهای دورتادور حیاط موزه واقع در «مدرسه دارالتدریس مجموعه سلیمیه»، اشیایی متعلق به صومعهها، کشتیگیران، سلاحها، آثار دستساز چوبی، سرامیک و کاشیهای عثمانی وجود دارد.
